Jesper Rijneker heeft de Ultra Viking volbracht!

29 September: een dag om niet te vergeten! Deze dag stond in het teken van de Ultra Viking van de Strong Viking: 60 km hardlopen met obstakels, 3300 hoogtemeters en een tijdslimiet van 10 uur.

Vrijdag zijn we op tijd gaan rijden naar München om te zorgen dat we nog lekker konden relaxen in het hotel en in de stad.
Zaterdagochtend moesten we vroeg het bedje uit om aan het ontbijt te gaan, om vervolgens naar het evenemententerrein te gaan. Eenmaal aangekomen hebben we alles in orde gemaakt en het hesje gehaald. Deze was dit keer oranje van de Ultra Viking. Daarna hebben we ons omgekleed, een tas met eten klaargezet, alles weggebracht en toen was het wachten tot de start zou plaatsvinden.

Ik startte om 9.20 u dus ik zou tot 19.20 u mogen lopen om deze 60 km te volbrengen. Van te voren wist ik dat het een hele klus ging worden, ik heb nooit verder dan 31 km gelopen en dan moet je nu bijna het dubbele. Hoe gaat mijn lichaam het houden, zal ik niet te snel gaan zodat ik mijzelf opblaas?
De start vond plaats met 300 lopers tegelijk. Waar ik normaal in de series vooraan probeer te staan stond ik nu ergens halverwege, dus was het een rustige start. In de touwen omhoog klimmen was al gelijk na de start, toen dit eenmaal was gedaan moesten we meteen een pittig steile berg op naar de top, oefff lekker begin! Als alles zo gaat wordt het een pittige run.
Al snel had ik Niels gevonden waarmee ik uiteindelijk de run heb gelopen, zodat ik zijn tempo kon volgen omdat hij bekend is met langere afstanden en dat tempo deed mij goed.

De 60 km moesten afgelegd worden in 19 km + 19 km + 13 km + 7 km, wat uiteindelijk een kleine 62 km is.
De eerste ronde was het een beetje aftasten met de tijd hoe snel we het zouden lopen. Moesten we versnellen of konden we hetzelfde tempo aanhouden? Dat was dus het geval. We liepen op een heerlijk relaxed tempo, want 60 km is toch wel een heel stuk en dan met obstakels.

Na de 1e ronde van 19 km hebben we even snel wat gegeten om vervolgens weer 19 km erachter aan te plakken. Het lichaam hield goed stand, nergens last van, het ging mij nog een soort van makkelijk af. De obstakels gingen ook super, ik vloog overal doorheen, monkeybars, wheel of steel, de muren over, tijgeren door de modder, afdalen door de bossen, het liep allemaal super.

In de 2e ronde hebben we relaxed gelopen en gewoon gezorgd dat het lichaam heel blijft. Genoeg drinken en eten bij de posten, en weer door want we moesten wel binnen de afgesproken tijd binnen komen. We wisten dat we het laatste stuk van de 19 km niet meer zouden krijgen en dat was toch wel het zwaarste gedeelte met de obstakels.

Na 2 rondes van 19 km weer even snel wat gegeten en snel de volgende 13 km er achter aan geplakt. Gelijk weer de steile berg op, wat je toch wel gaat voelen, want op het hele parcours was geen 1m vlak, dus dat is wel een aanslag op de beentjes. Ook deze ronde van 13 km gehaald. Onderweg kregen we te horen dat we nog ruim voor liepen op de cut off tijd die we moesten halen voor de laatste 7 km.

En ja hoor, voor de 3e keer Storm the castle op om vervolgens het podium weer op te klimmen om de laatste ronde in te gaan van 7 km. Niels en ik wisten het zeker: die laatste 7 km redden we met gemak, we gaan het flikken, de laatste keer de obstakels doen en op naar de finish! Heerlijk genieten de laatste 7 km, alles nog even halen en die medaille binnen halen.

Als laatste de Brother Hill op, en toen was het nog maar een kleine km naar de finish. Samen naar de finish, de mensen klapten allemaal, juichten ons een laatste keer die Storm the castle op, en op het einde moesten we nog een rondje met een houten balk lopen. Toen was het moment daar, de Walhalla steps op: 3 stuks, 2 stuks, 1 stuk, en daar was de felbegeerde medaille die om je nek werd gehangen! Binnen de afgesproken 10 uur binnen, de omhelzing van Niels, de vreugde dat we het gehaald hadden, het bracht veel emoties in me naar boven. Vorig jaar liep ik namelijk voor het eerst een run, ik mocht gelijk na 1 wedstrijd het WK in Canada meemaken. En dan na een jaar 60 km hardlopen met alles erop en eraan! Dat is iets waar je toch trots op kan zijn.

Het was een geweldige ervaring om mee te maken, zoveel mensen die zo gek zijn als een deur om 60 km te hardlopen door de bergen en de bossen. De medaille is binnen, heeft een mooi plekje in het huis gekregen en ik zal nog vaak genoeg aan dit evenement terug denken hoe geweldig het was.

Ik wil in het bijzonder nog even Jessica en Patrick bedanken, want je moet je maar 10 uur zien te vermaken op zo’n terrein. Gelukkig was het lekker weer en konden ze genoeg van de obstakels zien en mooie foto’s maken. Ook wil ik Niels Monster bedanken, want bijna 10 uur lang met mij opgescheept zitten is heel wat! Maar wat hebben we er een mooi evenement van gemaakt en we hebben die medaille mooi samen binnen gehaald.

Jesper Rijneker